Ξέρει κανείς την απάντηση?

Προτάσεις για την καλύτερη συμβίωση με συνανθρώπους μας που δεν αγαπούν το σκύλο όπως εμείς.
Άβαταρ μέλους

meg
Dog Star ¤
Δημοσιεύσεις: 437
Εγγραφή: 09 Ιουν 2008, 11:49
Τοποθεσία: Αθήνα

Re: Ξέρει κανείς την απάντηση?

Δημοσίευση από meg » 21 Μάιος 2009, 09:19

katdpan έγραψε:Και για να μην παρεξηγηθώ περισσότερο θα σας πω το περιστατικό ακριβώς όπως έγινε....
Τα γατάκια ήταν 2 και μόλις είχαν ανοίξει τα μάτια τους. Το αγοράκι το ένα (περίπου 5 χρονών) είχε πάρει τα γατάκια, τα κρατούσε από το λαιμό σφιχτά και τα ταρακουνούσε και έλεγε "θα σας σκοτώσω"!!!
Το άλλο αγοράκι (κι αυτό 4 χρονών) ήταν στο απέναντι μπαλκόνι (από πάνω μου) και γελούσε. Το ίδιο και οι μαμάδες τους.Το ένα το γατάκι κατέληξε στο πεζοδρόμιο (από τον δεύτερο όροφο), με αποτέλεσμα να ξεψυχήσει στα χέρια μου!!! Οι μαμάδες συνέχιζαν να γελάνε!!!
Το άλλο το γατάκι το άρπαξα και το πήρα σπίτι μου.Τώρα είναι 3 χρονών και είναι ακόμη τόσο φοβισμένος...σκέτο αγρίμι... Μόνο εμένα πλησιάζει, ούτε καν τον άντρα μου. Και όταν έρχεται κάποιος σπίτι κρύβεται μέσα στη ντουλάπα.
Και ερωτώ λοιπόν... Ποιανού η συμπεριφορά είναι πιο ακραία?
Είναι σωστές οι μανάδες αυτές? Αν αυτό το παιδί στα 5 του χρόνια σκοτώνει γατάκια, στα 30,40,50 του τι θα κάνει? Υπάρχει περίπτωση να γίνει καλός άνθρωπος στην κοινωνία? Υποτίθεται ότι σαν παιδί έχει μια αθωότητα και μια καλοσύνη...
Εγώ λοιπόν δεν μπορώ να συγκρατηθώ σε ένα τέτοιο θέαμα, πως να το κάνω, με προσβάλει σαν άνθρωπο, δεν το αντέχω ούτε να το σκέφτομαι, πόσο μάλλον να το βλέπω....
Λυπάμαι πείτε με πολεμοχαρή, αγράμματη, νευρικιά, άξεστη, ακραία συμπεριφορά και ότι άλλο θέλετε αλλά..... έτσι μου βγήκε εκείνη τη στιγμή. Τρελάθηκα, μου γύρισε το μάτι ανάποδα...
Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ για τη συμπεριφορά μου απλά εξηγώ το περιστατικό.
Είμαι από τους ανθρώπους που όταν βλέπουν ένα ζωάκι δεν λέω, το καημένο...., και απλά προσπερνώ. Προσπαθώ να το βοηθήσω όσο μπορώ.
Έτσι έμαθα να ζω.... κι ας γίνομαι ακραία κάποιες (σπάνια) φορές.
Ζητώ συγνώμη αν σας κούρασα :cry:
Δεν μας κούρασες καθόλου, ανατρίχιασα, άκου πέταξε το γατάκι από την δεύτερο όροφο.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια παρόμοια ανατριχιαστική εμπειρία που είχα όταν ήμουν μικρή.
Ήμουν στην Κρήτη και η γιαγιά μου μου είχε χαρίσει ένα κάτασπρο πανέμορφο γατάκι
με μπλε μάτια. Το φρόντιζα και το λάτρευα.
Κάποια μέρα λείπαμε από το σπίτι στο χωριό και το γατάκι ήταν μόνο του.
Ένα παιδάκι συνομήλικό μου τότε, θα ήμασταν 6 χρονών, πήρε το γατάκι
και του πάτησε το κεφαλάκι του με το πόδι του.
Το έλιωσε!!!!!!!!!
Παρόλα αυτά το γατάκι όταν το βρήκα, εντελώς σοκαρισμένη, το περιποίηθηκα και έζησε
αλλά ήταν πάντα το κεφαλάκι του παραμορφωμένο.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη φρίκη που βίωσα τότε και φυσικά από ότι
βλέπω επαναλαμβάνονται συνεχώς τα ίδια περιστατικά.
Δυστυχώς αυτά τα παιδιά είναι καταδικασμένα να μην έχουν ποτέ
συναισθήματα στοργής και τρυφερότητας.
Κρίμα μόνο αυτό λέω
ΕικόναΕικόνα

Άβαταρ μέλους

dimitrisjimmy
Bullmastiff
Δημοσιεύσεις: 199
Εγγραφή: 26 Απρ 2009, 12:46
Τοποθεσία: Αθήνα/Γκύζη

Re: Ξέρει κανείς την απάντηση?

Δημοσίευση από dimitrisjimmy » 21 Μάιος 2009, 09:45

katdpan έγραψε:Εγώ προσωπικά θα τους έβριζα ελεϊνά για να ντραπούν για την πράξη που κάνουν. Ασε που κάτι τέτοια "μοσχάρια" δεν πηρουνιάζονται με τίποτα!!! Ωραίο παράδειγμα δίνουν στο παιδιά τους!!! Σωστούς ανθρώπους μεγαλώνουν!!! Μωρε μπράβο!!!!
Εχει τύχει πάντως να βρίσω κάτι "σωστές μανάδες" που βλέπανε τα παιδιά τους να βασανίζουν ένα γατάκι και να γελάνε. Τις πρόσβαλα τόσο πολύ που τα μαζέψαν και φύγανε, άνοιξε ο "οχετός" του στόματος μου.Βέβαια μου κόψανε την καλημέρα αλλά καλύτερα. Με τέτοιους ανθρώπους ούτε να τους βλέπω δεν θέλω, πόσο μάλλον να τους μιλάω!!!
Μέχρι που τις είπα οτι αν τα παιδιά σας σε ηλικία 4 χρονών κάνουν τέτοια, στα 30 τους θα αρχίσουν να σκοτώνουν??? Να ποιος προωθεί και επικροτεί την εγκληματικότητα και κάτι τέτοια (μεταξύ του βρισίματος βέβαια) γιατί με κάτι τέτοια δεν μπορώ να κρατηθώ η γυναίκα.... :dv1 :dv1 :dv1 :dv1 :dv1 :gn4 :gn4 :gn4 :gn4
:clap :clap :clap :clap :clap :clap :clap :clap :clap :clap :clap :clap
"Τον καθρέφτη, όπως τον δεις θα σε δει..."

Άβαταρ μέλους

N+E
Dog Star ¤
Δημοσιεύσεις: 635
Εγγραφή: 29 Απρ 2009, 13:56

Re: Ξέρει κανείς την απάντηση?

Δημοσίευση από N+E » 21 Μάιος 2009, 12:12

katdpan έγραψε:Τα γατάκια ήταν 2 και μόλις είχαν ανοίξει τα μάτια τους. Το αγοράκι το ένα (περίπου 5 χρονών) είχε πάρει τα γατάκια, τα κρατούσε από το λαιμό σφιχτά και τα ταρακουνούσε και έλεγε "θα σας σκοτώσω"!!!
Τώρα εγώ αν σου πω ότι όταν ήμουν πολύ μικρή, ήμουν στο χωριό και πήγα και έπνιξα τα κοτοπουλάκια της γιαγιάς και μετά τα έθαψα τι θα πεις; Εγώ βασικά δεν το θυμάμαι αλλά μου το χουν πει οι γονείς μου. Έψαχναν τα κοτοπουλάκια και τα βρήκαν θαμμένα όλα!!! owo:: Πως γλίτωσα το ξύλο ήθελα να ξερα γιατί αν με έπιανε η γιαιγιά μου τότε ... :gn4 Ενώ λατρεύω τα ζωάκια! Ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω πως έγινε...Σήμερα αν έβλεπα αν μικρό παιδάκι να το κάνει θα το χα :blceye

Άβαταρ μέλους

Topic author
MARSICIBA
Bullmastiff
Δημοσιεύσεις: 144
Εγγραφή: 20 Μαρ 2009, 11:38

Re: Ξέρει κανείς την απάντηση?

Δημοσίευση από MARSICIBA » 24 Μάιος 2009, 12:40

Είσαστε απίστευτοι άνθρωποι όλοι!!! :clap :clap :clap
Πως πρέπει να συμπεριφερθούμε για να χωρίσουμε τα σκυλιά σε μια άσχημη επίθεση, όπως αυτή που έγινε με της κουνιάδας? Είμαι σίγουρη πως θα ξανασυμβεί. Δεν τον μαζεύουν. ..Άλλο γεγονός χτεσινό.Καλά όλα σε μένα συμβαίνουν? Είμαστε στο εξοχικό, ερημιά παντού, χωράφια και λίγα σπίτια σε απόσταση το ένα από το άλλο. Βγαίνουμε χωρίς λουρί από το σπίτι για την υγιεινή μας εκεί κοντά, ώσπου βλέπει η φουκαριάρα η Μάρσι, μια γειτόνισσα να έρχεται με τον λύκο του γαμπρού της, χωρίς λουρί προς την μεριά της. Της φώναξα <<πάρτο και φύγε,θα επιτεθεί η δικιά μου(έντονο γαύγισμα,όχι δάγκωμα)>>, η οποία είχε ήδη τρέξει προς αυτούς. Θύμωσε γύρισε σπίτι της. Πήγα από κοντά να της μιλήσω, δε δέχτηκε να με δει, την πήρα τηλέφωνο και μου έδειξε τη δυσφορία της για την δικιά μου,(άστα να φαγωθούνε,πως κάνεις έτσι?). Απέτρεψα τον καυγά αλλά δε της είπα ότι το δικό της τέρας (ένας μπάσταρδος 1,5 μέτρο ψηλός), ευθύνεται για τη βλάβη που έπαθε η μικρή μου (4 μηνών τώρα) γιατί την κυνήγησε να την κατασπαράξει στις 11 βδομάδες (περίοδος φόβου) και τώρα ο εκπαιδευτής της τρέχει και δε φτάνει, να διορθώσει μια λαθεμένη συμπεριφορά και προβληματίζεται με όλες τις νεώτερες τεχνικές από Αμερική να τη βοηθήσει για να μην καταντήσει ένα φοβικό ζώο για όλη του τη ζωή, αντί να της μαθαίνει χαρούμενα πράγματα. Δεν είπα τίποτα... Κανείς δε μπορεί να δει με τα δικά μας μάτια, εάν δε θέλει να δει. Τι θα κάνετε για να σταματήσετε έναν σκυλοκαυγά?

Άβαταρ μέλους

siaste
Dog Star ¤¤¤¤
Δημοσιεύσεις: 2866
Εγγραφή: 12 Νοέμ 2008, 20:07

Re: Ξέρει κανείς την απάντηση?

Δημοσίευση από siaste » 24 Μάιος 2009, 12:54

Που έχεις μπλέξει και εσύ βρε παιδί μου!!!
Μα τόσο μαλά@@ω είναι αυτή η γυναίκα;;; :rant2 :rant2 :rant2 :rant2 :rant2 :rant2 :rant2 :rant2 :gn4 :gn4 :gn4 :gn4 :gn4 :gn4 :gn4

Όσο για σκυλοκαυγά έχω ακούσει πως μπορεί να χωρίσουν χωρίς να επέμβεις,αν τα καταβρέξεις με νερό...

Άβαταρ μέλους

Harry
Bullmastiff
Δημοσιεύσεις: 110
Εγγραφή: 28 Αύγ 2008, 20:56

Re: Ξέρει κανείς την απάντηση?

Δημοσίευση από Harry » 25 Μάιος 2009, 12:11

MARSICIBA έγραψε:Σας έχω και άλλο κουίζ. <<Πως θα συμπεριφερόσασταν στη κουνιάδα σας, αν άφηνε αμολυτό το επιθετικό κόκερ της στο κουταβάκι σας, να έχει μαζευτεί στη γωνία και να κλαίει σπαρακτικά, έχοντας υποστεί τη μεγαλύτερη τραυματική εμπειρία της κοινωνικοποίησής του και εκείνη να το απολαμβάνει και να γελάει.>>. Εδώ σας θέλω...
Θα καλούσα σε επίσκεψη τη Σοφία με τα σκυλάκια της.Με τη βεβαιότητα ότι η κυρία και το μικρό της θα βρίσκεται εκεί.Τα newfies της Σοφίας είναι εξαιρετικοί χαρακτήρες γιά να κάνουν κακό σε οποιοδήποτε πλάσμα,όμως η κυρία δεν το γνωρίζει...
Αφού λοιπόν πάρει το μάθημά της ενώ εσείς θα γελάτε ασταμάτητα,θα μπορούσατε να της πείτε ότι αν δεν πάει το σκυλί της σε εκπαιδευτή,η Σοφία και κάποιοι ακόμα φίλοι με ανάλογα σε μέγεθος σκυλάκια θα είναι κάθε απόγευμα μαζί σας.
Μα γιατί άλλο;Να γελάσουμε λίγο βρέ παιδί μου...

Προσοχή από που αποκτάτε το σκύλο σας.Υπάρχουν φυλές που σε ορισμένα δείγματά τους υπάρχουν κληρονομικά σύνδρομα επιθετικότητας και είναι δύσκολο ακόμα και με την εκπαίδευση να βελτιωθούν.

Άβαταρ μέλους

Harry
Bullmastiff
Δημοσιεύσεις: 110
Εγγραφή: 28 Αύγ 2008, 20:56

Re: Ξέρει κανείς την απάντηση?

Δημοσίευση από Harry » 25 Μάιος 2009, 12:26

N+E έγραψε:Τώρα εγώ αν σου πω ότι όταν ήμουν πολύ μικρή, ήμουν στο χωριό και πήγα και έπνιξα τα κοτοπουλάκια της γιαγιάς και μετά τα έθαψα τι θα πεις; Εγώ βασικά δεν το θυμάμαι αλλά μου το χουν πει οι γονείς μου. Έψαχναν τα κοτοπουλάκια και τα βρήκαν θαμμένα όλα!!! owo:: Πως γλίτωσα το ξύλο ήθελα να ξερα γιατί αν με έπιανε η γιαιγιά μου τότε ... :gn4 Ενώ λατρεύω τα ζωάκια! Ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω πως έγινε...Σήμερα αν έβλεπα αν μικρό παιδάκι να το κάνει θα το χα :blceye
Δεν είναι λάθος των παιδιών αλλά έλλειψη παιδείας.Όταν είμασταν μικροί μας άρεσε να κυνηγάμε και να σκοτώνουμε χωρίς να ξέρουμε τι κάνουμε από έντομα μέχρι και μεγαλύτερα ζώα.Είχαμε την εντύπωση ότι το ζώο είναι κάτι σαν ένα παιχνίδι.
Το σφάλμα είναι ότι κανείς δε μας εξήγησε ότι τα ζώα αισθάνονται πόνο,φοβούνται,αγαπούν.
Αν θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζεται να ενημερώνουμε συνεχώς τα παιδιά και μάλιστα σε προσωπικό επίπεδο γιά το τι είναι ένα ζώο και πως πρέπει να του φερόμαστε.
Ευτυχώς,παρά τα πολλά ακόμα κρούσματα κακομεταχείρισης,στις πόλεις είμαστε ένα βηματάκι πιό μπροστά από τη γεννιά των πατεράδων μας και των παππούδων μας που όταν άκουγαν ότι ο σκύλος μπήκε στο σπίτι,τον σάπιζαν στο ξύλο για να τον ξαναδέσουν στο ένα μέτρο αλυσίδας δίπλα στο σιδερένιο βαρέλι.

Άβαταρ μέλους

Harry
Bullmastiff
Δημοσιεύσεις: 110
Εγγραφή: 28 Αύγ 2008, 20:56

Re: Ξέρει κανείς την απάντηση?

Δημοσίευση από Harry » 25 Μάιος 2009, 12:35

katdpan έγραψε:Και για να μην παρεξηγηθώ περισσότερο θα σας πω το περιστατικό ακριβώς όπως έγινε....
Τα γατάκια ήταν 2 και μόλις είχαν ανοίξει τα μάτια τους. Το αγοράκι το ένα (περίπου 5 χρονών) είχε πάρει τα γατάκια, τα κρατούσε από το λαιμό σφιχτά και τα ταρακουνούσε και έλεγε "θα σας σκοτώσω"!!!
Το άλλο αγοράκι (κι αυτό 4 χρονών) ήταν στο απέναντι μπαλκόνι (από πάνω μου) και γελούσε. Το ίδιο και οι μαμάδες τους.Το ένα το γατάκι κατέληξε στο πεζοδρόμιο (από τον δεύτερο όροφο), με αποτέλεσμα να ξεψυχήσει στα χέρια μου!!! Οι μαμάδες συνέχιζαν να γελάνε!!!
Το άλλο το γατάκι το άρπαξα και το πήρα σπίτι μου.Τώρα είναι 3 χρονών και είναι ακόμη τόσο φοβισμένος...σκέτο αγρίμι... Μόνο εμένα πλησιάζει, ούτε καν τον άντρα μου. Και όταν έρχεται κάποιος σπίτι κρύβεται μέσα στη ντουλάπα.
Και ερωτώ λοιπόν... Ποιανού η συμπεριφορά είναι πιο ακραία?
Είναι σωστές οι μανάδες αυτές? Αν αυτό το παιδί στα 5 του χρόνια σκοτώνει γατάκια, στα 30,40,50 του τι θα κάνει? Υπάρχει περίπτωση να γίνει καλός άνθρωπος στην κοινωνία? Υποτίθεται ότι σαν παιδί έχει μια αθωότητα και μια καλοσύνη...
Εγώ λοιπόν δεν μπορώ να συγκρατηθώ σε ένα τέτοιο θέαμα, πως να το κάνω, με προσβάλει σαν άνθρωπο, δεν το αντέχω ούτε να το σκέφτομαι, πόσο μάλλον να το βλέπω....
Λυπάμαι πείτε με πολεμοχαρή, αγράμματη, νευρικιά, άξεστη, ακραία συμπεριφορά και ότι άλλο θέλετε αλλά..... έτσι μου βγήκε εκείνη τη στιγμή. Τρελάθηκα, μου γύρισε το μάτι ανάποδα...
Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ για τη συμπεριφορά μου απλά εξηγώ το περιστατικό.
Είμαι από τους ανθρώπους που όταν βλέπουν ένα ζωάκι δεν λέω, το καημένο...., και απλά προσπερνώ. Προσπαθώ να το βοηθήσω όσο μπορώ.
Έτσι έμαθα να ζω.... κι ας γίνομαι ακραία κάποιες (σπάνια) φορές.
Ζητώ συγνώμη αν σας κούρασα :cry:

Είναι καιρός να αρχίσουν και οι μηνύσεις.Εφ' όσον υπάρχει ένας μάρτυρας το δικαστήριο μπορεί να τους επιβάλει ποινή.Ένας δικηγόρος συστημένος από κάποια φιλοζωική θα βοηθούσε πολύ...Αν το κάναμε όλοι θα έβλεπες πως θα το υπολόγιζαν διαφορετικά πολλοί.

Άβαταρ μέλους

Topic author
MARSICIBA
Bullmastiff
Δημοσιεύσεις: 144
Εγγραφή: 20 Μαρ 2009, 11:38

Re: Ξέρει κανείς την απάντηση?

Δημοσίευση από MARSICIBA » 25 Μάιος 2009, 12:52

Harry έγραψε:...Προσοχή από που αποκτάτε το σκύλο σας.Υπάρχουν φυλές που σε ορισμένα δείγματά τους υπάρχουν κληρονομικά σύνδρομα επιθετικότητας και είναι δύσκολο ακόμα και με την εκπαίδευση να βελτιωθούν.
ΜΗΝ αποθαρρύνετε τον συμπαίκτη!!! Βλέπουμε λίγο φως μέσα από τις σπηλιές της επιθετικότητάς μας....Θέλουμε χρόνο... Γνωστή η θεωρία, όμως τι να κάνουμε. Το αποκτήσαμε. Τα σκοτώνουν δηλαδή αυτά τα σκυλιά? Εγώ δεν ευθύνομαι που δε κατάφερα να την προστατέψω από επιθετικά ζώα και ας μου είχε εμπιστοσύνη? Δε την καταδικάζω και ας μη ξέρω απόλυτα το κληρονομικό της σύνδρομο. Παλεύω μαζί της να τη βοηθήσω με όλους τους θεμιτούς τρόπους... Μόνο τα κακά σκυλάκια δε θέλουμε... Κατά τα άλλα είμαστε ήρεμοι. Ούτε κιχ.... Παίζουμε, κάνουμε εξερευνήσεις σε εξωτερικούς χώρους, μαθαίνουμε πολλά, ακούμε τη μαμά μας, βρήκαμε τρόπους να ηρεμούμε μετά από στρες, αγαπάμε τους ανθρώπους και κάθε μέρα κάνουμε προσπάθειες να γινόμαστε καλύτεροι. Τώρα αν δε τα βρούμε και τέλεια με τα σκυλόσογα, εγώ στο εργοστάσιο να κάνει τον φύλακα δε την αφήνω... Όσο για την πρόταση της κουνιάδας είστε τρομερά ευρηματικοί!!! wink: wink: wink:
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος MARSICIBA την 25 Μάιος 2009, 13:19, έχει επεξεργασθεί 2 φορές συνολικά.

Άβαταρ μέλους

N+E
Dog Star ¤
Δημοσιεύσεις: 635
Εγγραφή: 29 Απρ 2009, 13:56

Re: Ξέρει κανείς την απάντηση?

Δημοσίευση από N+E » 25 Μάιος 2009, 13:06

Harry έγραψε: Δεν είναι λάθος των παιδιών αλλά έλλειψη παιδείας.Όταν είμασταν μικροί μας άρεσε να κυνηγάμε και να σκοτώνουμε χωρίς να ξέρουμε τι κάνουμε από έντομα μέχρι και μεγαλύτερα ζώα.Είχαμε την εντύπωση ότι το ζώο είναι κάτι σαν ένα παιχνίδι.
Το σφάλμα είναι ότι κανείς δε μας εξήγησε ότι τα ζώα αισθάνονται πόνο,φοβούνται,αγαπούν.
Αν θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζεται να ενημερώνουμε συνεχώς τα παιδιά και μάλιστα σε προσωπικό επίπεδο γιά το τι είναι ένα ζώο και πως πρέπει να του φερόμαστε.
Ευτυχώς,παρά τα πολλά ακόμα κρούσματα κακομεταχείρισης,στις πόλεις είμαστε ένα βηματάκι πιό μπροστά από τη γεννιά των πατεράδων μας και των παππούδων μας που όταν άκουγαν ότι ο σκύλος μπήκε στο σπίτι,τον σάπιζαν στο ξύλο για να τον ξαναδέσουν στο ένα μέτρο αλυσίδας δίπλα στο σιδερένιο βαρέλι.
Μάλλον δεν πρόλαβε κανείς να μου πει ότι αυτά τα ζωντανά που είναι πολύ γλυκούλια και σου έρχεται να τα πνίξεις στην αγκαλιά σου όταν τα δεις, δεν τα πνίγεις στην κυριολεξία owo:: Γύρω στα 4 ήμουν μου φαίνεται. Ε τότε έγινε το πρώτο μάθημα παιδείας... που να φανταστούν οι δικοί μου ότι μόλις θα πρωτοπατούσαμε στο χωριό θα έκανα αυτό; :sad: Πότε να προλάβαιναν να μου το πουν αφού δεν είχα ξαναδεί στην ζωή μου ζωάκια; Το σίγουρο είναι ότι μετά δε ξανάκανα κάτι τέτοιο :nop: Εγώ βέβαια έχω τύψεις από αυτό που έγινε τότε..

Απάντηση

Επιστροφή στο “ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ με άλλα ζώα…”