Κρίση φόβου προς εμένα

Ο κάθε σκύλος είναι διαφορετικός καθώς επίσης και το περιβάλλον που ζει. Έχουμε τις κατάλληλες γνώσεις πριν διαπιστώσουμε ότι ο φιλαράκος μας δεν φέρεται «σωστά»;
Κανόνες Δ. Συζήτησης
Παρακαλούμε χρησιμοποιήστε την αναζήτηση πριν ανοίξετε θέμα. μπορεί να υπάρχει.
Απάντηση
Άβαταρ μέλους

Topic author
vanavana
Dog Star ¤¤¤
Δημοσιεύσεις: 1788
Εγγραφή: 16 Μαρ 2015, 13:50
Όνομα: Vana
Τοποθεσία: Βόλος
Has thanked: 121 times
Been thanked: 91 times
Gender:

Κρίση φόβου προς εμένα

Δημοσίευση από vanavana » 06 Ιούλ 2017, 19:50

Ποσο σας πηρε δηλαδη βρε Βικη; Τι εκανε και καταλαβαινες την ελλειψη εμπιστοσυνης;

Άβαταρ μέλους

Μυρτώ
Club Member
Δημοσιεύσεις: 816
Εγγραφή: 28 Νοέμ 2015, 23:00
Όνομα: Παρασκευή
Τοποθεσία: Γέρακας
Has thanked: 386 times
Been thanked: 161 times
Gender:

Κρίση φόβου προς εμένα

Δημοσίευση από Μυρτώ » 07 Ιούλ 2017, 13:20

Νομίζω, Βάνα, ότι πήρε 1 με 1,5 χρόνο η ''πλήρης ένταξη'' στην οικογένεια... Δεν ξέρω ακριβώς να σου πω αλλά είναι μια γενική αίσθηση... ότι δεν ήταν σίγουρος πως αυτό που ζει είναι μια μόνιμη κατάσταση και πως δεν κινδυνεύει από τίποτα... Θα προσπαθήσω να το περιγράψω όσο πιο συνοπτικά μπορώ...
Τον πρώτο καιρό 4-5 μήνες έψαχνε τρόπο να το σκάει, ακόμα και όταν ήμουν σπίτι, και επειδή τον έβρισκε, αφού η περίφραξη ήταν κάγκελα απ'τα οποία χωρούσε να περάσει, τον έδενα, προσπαθώντας ταυτόχρονα με διάφορα ''οχυρωματικά'' έργα να ασφαλίσω την περίφραξη. Τον βρήκαμε και τον πήραμε μαζί μας τέλη Δεκέμβρη και μόνο απ' όταν γυρίσαμε σπίτι μετά από τις πρώτες καλοκαιρινές διακοπές όλοι μαζί, αρχές Σεπτέμβρη δηλ. δεν ξαναχρειάστηκε να τον δέσω, όσο ήμουν σπίτι τουλάχιστον, αφού διαπίστωσα ότι δεν έκανε πια προσπάθεια να το σκάσει (μόνο όταν λείπαμε κι εγώ και ο άντρας μου προσπαθούσε να βγει να με ψάξει...).
Επίσης, όταν πηγαίναμε βόλτα στο βουνό και τον άφηνα ελεύθερο για να τρέξει, απομακρυνόταν βέβαια αρκετά και είχε τρελό ενθουσιασμό αλλά δεν μας έχανε απ' τα μάτια του ούτε στιγμή και όταν γυρίζαμε προς το αυτοκίνητο, κι ενώ εγώ είχα άγχος πώς θα τον κάνω να έρθει να τον βάλω μέσα... αυτός φαινόταν τελικά να έχει μεγαλύτερο άγχος μήπως τον αφήσουμε εκεί και έφτανε πρώτος στο αυτοκίνητο περιφερόταν γύρω-γύρω μέχρι να ανοίξω να μπει πρώτος μέσα... σιγά-σιγά αυτό άλλαζε και στην βόλτα άρχισε πολύυυ πιο μακρινές εξερευνήσεις και χρειαζόταν να του σφυρίξω επίμονα για να γυρίσει και όταν γυρνάγαμε προς το αυτοκίνητο έφτανε πάλι πρώτος αλλά δεν έμπαινε μέσα ούτε στεκόταν να τον πιάσω (μας τέσταρε μάλλον thr:: ) και πολλές φορές χρειάστηκε να μπούμε όλοι μέσα και να βάλω μπρος κάνοντας ότι φεύγουμε για να έρθει και να μπει... Σιγά-σιγά (και λόγω εκπαίδευσης σε εντολές προφανώς) και αυτό άλλαζε και τώρα έχει εμπεδώσει αρκετά ''την διαδικασία'' γυρνάμε προς το αυτοκίνητο, μπαίνουμε χωρίς πολλά-πολλά όλοι μέσα και φεύγουμε.
Για πολύ καιρό, η στάση του απέναντι στον άντρα μου ήταν φοβική, αλλά κι εμένα φαινόταν να με φοβάται, όταν π.χ. τον μάλωνα για κάποια ''αταξία'' και πήγαινα να τον πλησιάσω έσκυβε το κεφάλι και καμπούριαζε με έναν περίεργο τρόπο εμφανώς με φόβο ότι θα φάει ξύλο και πριν τον φτάσω έφευγε και δεν με άφηνε να τον πιάσω. Του πήρε πάνω από 1 χρόνο να πειστεί ότι δεν πρόκειται να πονέσει από το δικό μου χέρι και με την παράλληλη συνεχόμενη εκπαίδευση, εννοείται, τώρα πια όταν ''μαλώνω'' συνήθως αρκεί ένα έντονο ''ΜΗ'' για να σταματήσει την ''αταξία'', κι έρχεται μόνος του κοντά μου με χαρούλες και καλοπιάσματα κι αν δει ότι ''δεν πιάνει'' πάει σφαίρα στην ''θέση του'' και περιμένει την ''αμοιβή'' (που σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι χάδια και αγάπες, ποτέ μεζές).
Επίσης για το ίδιο διάστημα, 1+ χρόνο, ήταν πολύ ανταγωνιστικός με την Ντίκα στην προσέλκυση προσοχής, στα παιχνίδια, στους μεζέδες κλπ. μέχρι την στιγμή που παίχτηκαν κανα-δυό ψιλοκαυγάδες μεταξύ τους και μια ξεκάθαρα ''αρχηγική παρέμβαση'' από μένα (με ''γράπωμα'' που του πήρα με το ζόρι από το στόμα τον μεζέ που της είχε ''κλέψει'', χωρίς να τον χτυπήσω ή να τον πονέσω εννοείται) και απ' ό,τι φαίνεται από τότε και μετά μπήκαν τα πράγματα στην θέση τους και π.χ. δεν μας ενοχλεί όταν ασχολούμαι με την Ντίκα και περιμένει την σειρά του σε όλα παιχνίδι, χάδια, μεζέ κλπ. Επιπλέον είναι πια ''προστατευτικός'' προς το θηλυκό του και προς εμένα, αφού π.χ. στην βόλτα δεν είναι πια ''στον κόσμο του'' αλλά μας έχει συνεχώς στο νου του όταν πλησιάζουν ξένοι κλπ.
Για πάνω από 1-1,5 χρόνο είχα την αίσθηση ότι ''κινείται στον χώρο'' (σπίτι-κήπο) ''σφιγμένα'' και ''διεκδικητικά'' πώς να το εξηγήσω... σαν... με την ''έγνοια'' να τον κατακτήσει... και σταδιακά αυτή η αίσθηση άλλαζε... νομίζω μετά κι απ' τις δεύτερες καλοκαιρινές διακοπές που γυρίσαμε σπίτι, ο ''αέρας'' της κίνησής του ήταν πια ''εδώ είναι το σπίτι μου''- ''εδώ φυλάω εγώ'' ... είναι πλέον ξεκάθαρο, από τον Σεπτέμβρη και μετά, ότι προστατεύει τον χώρο και την αγέλη, δηλ. ακόμα και τις γάτες Μας, από οποιαδήποτε ''απειλή'' πλησιάζει (όχημα με περίεργο-έντονο ήχο ή όγκο, άνθρωπος, σκύλος, ''ξένες'' γάτες bigg: ) και γενικά δεν τον νοιώθω πια ''σφιγμένο'', αλλά ''άνετο'', ''χαλαρό'' και ''cool'' cc1: με την αίσθηση ότι ''όλο αυτό που έχει'' είναι πια δεδομένο κι ''όλο αυτό που ζει'' είναι μόνιμο και ασφαλές.
Sorry για το ''σεντόνι'' :oops: αλλά δεν μπορούσα να το εξηγήσω με λιγότερα λόγια... ελπίζω να απάντησα κάπως στο ερώτημα sm:)
''...τό νοῦ σας : ἀπό μᾶς ἡ ἄνοιξη ἐξαρτᾶται.
Νά ξαναδώσουμε στά πόδια μας τό χῶμα. Τό πράσινο στό πράσινο τόν ἄνθρωπο τοῦ Νεάντερταλ στόν ἄνθρωπο τοῦ Νεάντερταλ. Δέν ὠφελοῦν πιά οἱ μυῶνες
θέλει ἀγάπη θηριώδη
θέλει πήδημα τίγρισσας μές στίς ἰδέες...''

Απάντηση

Επιστροφή στο “Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ του σκύλου μας!”