Ζουν ανάμεσα μας…

Δικά σας Άρθρα που αφορούν το Σκύλο,
ή άλλα ενδιαφέροντα άρθρα που ίσως διαβάσατε κάπου αλλού.
Απάντηση
Άβαταρ μέλους

Topic author
Giorgis T
Forum Trainer
Δημοσιεύσεις: 131
Εγγραφή: 29 Μάιος 2015, 21:49
Όνομα: Giorgis
Has thanked: 16 times
Been thanked: 19 times

Ζουν ανάμεσα μας…

Δημοσίευση από Giorgis T » 23 Φεβ 2016, 03:34

Κυκλοφορείς με το προσωπείο του απλού καθημερινού ανθρώπου. Μπαίνεις στα μαγαζιά ψωνίζεις, ανταλλάσεις τους συνηθισμένους χαιρετισμούς με τους γείτονες σου, συζητάς για τα τρέχοντα θέματα της επικαιρότητας με τους δικούς σου ανθρώπους. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν είσαι άντρας η γυναίκα. Σημασία έχει αυτό που κρύβεται μέσα σου. Κάτι που εύκολα δεν μπορεί να το δει κανείς.

Δυσανασχετείς φανερά μερικές φορές. Πω-πω γεμίσαμε περιστέρια λες. Έρχονται στα μπαλκόνια και είναι γεμάτα αρρώστιες, δε θα θέλω. Και στο πάρκο που θα βγάλεις το παιδί ή το εγγόνι σου, σε ενοχλούν όσες γάτες και σκύλοι δεις. Δεσποζόμενα ή αδέσποτα, δεμένα ή λυτά. Μη πλησιάσουν το παιδί και του κάνουν κακό, τονίζεις. Για αυτό και το προστάζεις να μείνει μακριά τους. Και δεν είναι λίγες οι φορές που δε θα διστάσεις να επιτεθείς φραστικά σε οπουδήποτε δεις να κάνει τη βόλτα του με το κατοικίδιο του. -Άντε τάισε κανα παιδάκι που θες και σκύλο. -Με πιο δικαίωμα περνάς από το πεζοδρόμιο μου; Για να τα κάνει ο σκύλος σου και να το λερώσει; Πάρτο παραπέρα το βρωμόσκυλο σου γεμίσατε το τόπο.

Δεν δυσανασχετώ που δεν μπορείς να καταλάβεις ότι ο σκύλος μου είναι μέλος της οικογενείας μου εξίσου πολύτιμο με τα υπόλοιπα. Ούτε ότι για μένα είναι σύντροφος όλης της ζωής μου. Αυτό πολλοί μπορεί να μη το καταλαβαίνουν γιατί δεν έχουν σκύλο ή γιατί δεν έμαθαν να μοιράζονται τη ζωή τους με ένα ζώο.

Στην πραγματικότητα εκείνο που με βγάζει από τα ρούχα μου είναι το μίσος που φωλιάζει στη καρδιά σου. Ένα μίσος που σε τυφλώνει και σου στερεί την ευκαιρία να γνωρίσεις την αγάπη και την αφοσίωση.

Καταλαβαίνω ότι η δική σου οικογένεια δεν σε δίδαξε βασικές αρχές για τους περισσότερους ανθρώπους. Την αγάπη, την ανεκτικότητα, τον αυτοσεβασμό, το σεβασμό στο περιβάλλον. Και ότι σε έμαθε να πιστεύεις ότι είσαι το κέντρο του κόσμου και ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη που διαφεντεύει χωρίς έλεος και αποφασίζει για τη ζωή και το θάνατο κάθε είδους. Και μέσα στο σύνδρομο μεγαλείου σου και στην προσπάθεια σου να επιβεβαιώσεις την κυριαρχία σου, δεν διστάζεις σκορπώντας φόλες να σπέρνεις το θάνατο σε δεκάδες αθώα πλάσματα. Σκύλοι, γάτες, περιστέρια, οτιδήποτε κινείται και θα μπορούσε να σε ενοχλήσει είναι ένα υποψήφιο θύμα για σένα. Αν και ξέρουμε και οι δυο μας καλά πως η ενόχληση από τα ζώα για την οποία διατείνεσαι, είναι απλά ένα άλλοθι, μια αφορμή για εκδηλώσεις την άγρια ψυχοπαθολογία σου.

Φυσικά και δεν σε ενδιαφέρει ο θάνατος. Ζώα είναι τους αξίζει να πεθάνουν, κατά τη γνώμη σου. Και φυσικά, δεν σε ενδιαφέρει ότι θα πεθάνουν μέσα σε φριχτούς πόνους και με την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια τους. Και ακόμα πιο φυσικά, αδιαφορείς παγερά αν την φόλα που πέταξες για το δικό μου σκύλο στο πάρκο, την βάλει ένα παιδάκι στο στόμα του και τη φάει. Ας πρόσεχε ή ας το πρόσεχαν οι δικοί του, σκέφτεσαι. Στο κάτω-κάτω ένα ζώο λιγότερο ή ένα παιδί λιγότερο δε θα σε νοιάξει. Θα το χαρείς κι’ όλας. Άλλωστε αν ήξερες ότι από τις πράξεις σου δεν θα έχεις συνέπειες, δεν θα δίσταζες να σπείρεις το θάνατο ανοιχτά σε όσους ανθρώπους είναι ενάντιοι στις δικές σου ιδέες και αντιλήψεις.

Όμως δε σε μισώ. Στην πραγματικότητα σε λυπάμαι. Και σένα και την οικογένεια σου και τον τρόπο που μεγάλωσες και τον τρόπο που μεγάλωσες τα δικά σου παιδιά. Και αυτό γιατί καταλαβαίνω ότι είσαι απλά άρρωστος. Ένας άνθρωπος με γυάλινα πόδια που δεν γνώρισες την αγάπη και που ποτέ δεν θα την γνωρίσεις.

Και για την ακρίβεια, για μένα είσαι ένα ανόητο μικρό απάνθρωπο ανθρωπίδιο από τα τόσα που κυκλοφορούν. Ζεις μέσα στον τεχνικό σου παράδεισο και δεν μπορείς να αντιληφθείς ούτε την ίδια σου τη δυστυχία ούτε τη δυστυχία που σπέρνεις στο δρόμο σου.

Όχι το μίσος μου δεν το αξίζεις. Τη περιφρόνηση μου αξίζεις. Κάτι που όμως δεν θα με εμποδίσει αν σε βρω, να προβώ την ίδια στιγμή, στις απαραίτητες, νόμιμες ενέργειες για την αυστηρή και παραδειγματική σου τιμωρία…

Γιώργης Ταξιδευτής

Άβαταρ μέλους

VOLPE
Club Member
Δημοσιεύσεις: 2249
Εγγραφή: 06 Μάιος 2014, 20:27
Όνομα: Ισίδωρος
Τοποθεσία: Αθήνα
Has thanked: 43 times
Been thanked: 57 times
Gender:

Re: Ζουν ανάμεσα μας…

Δημοσίευση από VOLPE » 23 Φεβ 2016, 14:15

Νομίζω, είναι απλή η εξήγηση. Είμαστε ένας ιδιαίτερος, εγωκεντρικός λαός. Εχουμε περίεργες, ιδιόρρυθμες αντιλήψεις και ιδεοληψίες, για πολλά και πολλούς. Εχουμε την δική μας "ντόπια" άποψη για την οικογένεια και μέχρι ποιά ακραία σημεία, πρέπει να φτάνει η επιρροή της στα μέλη της. Για μικρούς και μεγάλους, αντίστοιχα. Μας ενδιαφέρει τι γίνεται, από το σκαλοπάτι της εξώπορτας μας και μέσα. Από την άλλη πλευρά, "γαία πυρί μυχθίτω". Θα αναλάβουμε δράση, μόνο όταν κάτι μας ενοχλεί, κατά την προσωπική μας άποψη (έστω και στο ελάχιστο), και θα απαιτήσουμε να τακτοποιηθεί, πατώντας μόνο πάνω στα δικά μας δικαιώματα. Χωρίς να υπολογίζουμε, ότι υπάρχει και το δίκιο των άλλων. Είμαστε οι Νεοέλληνες!!
Μετά από αυτά τα λίγα, περιττεύει να σας πω την γνώμη μου, για την τύχη και την αντιμετώπιση των ζώων. Ολων των ζώων. Θα την καταλάβατε. Πιστεύω δε, ότι ορισμένοι από εσάς, θα έχετε ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι με την σκέψη σας, από μόνοι σας! Είναι η απαραίτητη μειοψηφία, για να επιβεβαιώσει τον κανόνα αλλά και να παλεύει καθημερινά την αδικία. Δυστυχώς όμως, δεν φτάνει ούτε για "ζήτω"!
Να γιατί κάποιες στιγμές, με πιάνει ένας αδικαιολόγητος θυμός, έως και μίσος. Γιατί δεν μπορώ να επαναφέρω το σωστό, στην χυδαιότητα που βλέπω!
Εγώ είμαι ελεύθερος αέρας...που φυσά!

Άβαταρ μέλους

vanavana
Dog Star ¤¤¤
Δημοσιεύσεις: 1788
Εγγραφή: 16 Μαρ 2015, 13:50
Όνομα: Vana
Τοποθεσία: Βόλος
Has thanked: 121 times
Been thanked: 91 times
Gender:

Re: Ζουν ανάμεσα μας…

Δημοσίευση από vanavana » 23 Φεβ 2016, 14:29

Θα έλεγα γενικότερα οτι έτσι είναι πολλοί άνθρωποι, χωρίς να εστιάσω μόνο στους Ελληνες. Παντού, σε όλες τις χώρες, ακόμα και στις λεγόμενες πολιτισμένες, υπάρχουν τέτοιες συμπεριφορές που σε κάνουν να ντρέπεσαι που λέγεσαι άνθρωπος και όχι μόνο απέναντι στα ζώα αλλά και απέναντι στους συνανθρώπους. Δυστυχώς το μίσος αλλά και η αδιαφορία ποτέ δεν ήταν αρκετά, σε όλες τις εποχές της ανθρωπότητας. Τα παιδιά και τα ζώα, ως πιο ανυπεράσπιστα όντα, το "γεύονται" πρώτα απ' όλους. Δε νομίζω οτι μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο από αυτό που είχε πει ο Γκάντι, αν θυμάμαι καλά, "ας γίνουμε εμείς η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο"- όπως μπορεί ο καθένας.

Άβαταρ μέλους

VOLPE
Club Member
Δημοσιεύσεις: 2249
Εγγραφή: 06 Μάιος 2014, 20:27
Όνομα: Ισίδωρος
Τοποθεσία: Αθήνα
Has thanked: 43 times
Been thanked: 57 times
Gender:

Re: Ζουν ανάμεσα μας…

Δημοσίευση από VOLPE » 23 Φεβ 2016, 14:40

Ο Γκάντι το είπε, όντως! Και ορισμένοι προσπαθούν.
Οπως σωστά όμως γράφεις, παντού υπάρχουν μερικές κακές ή ακραίες συμπεριφορές, οι προβληματικοί άνθρωποι και σχετική απραξία του κράτους.
Εδώ σε μας, υπάρχουν μερικοί καλοί και συμπονετικοί άνθρωποι, μερικοί αλτρουϊστές μη εγωπαθείς και καμμία ουσιαστική κρατική βοήθεια!
Εγώ είμαι ελεύθερος αέρας...που φυσά!

Άβαταρ μέλους

vanavana
Dog Star ¤¤¤
Δημοσιεύσεις: 1788
Εγγραφή: 16 Μαρ 2015, 13:50
Όνομα: Vana
Τοποθεσία: Βόλος
Has thanked: 121 times
Been thanked: 91 times
Gender:

Re: Ζουν ανάμεσα μας…

Δημοσίευση από vanavana » 23 Φεβ 2016, 14:43

Το κράτος πέθανε Ισίδωρε, όσο πιο νωρίς το καταλάβουμε τόσο πιο εύκολα θα προσαρμοστούμε.

Άβαταρ μέλους

VOLPE
Club Member
Δημοσιεύσεις: 2249
Εγγραφή: 06 Μάιος 2014, 20:27
Όνομα: Ισίδωρος
Τοποθεσία: Αθήνα
Has thanked: 43 times
Been thanked: 57 times
Gender:

Re: Ζουν ανάμεσα μας…

Δημοσίευση από VOLPE » 23 Φεβ 2016, 14:45

th: th: th: th: th: th: th:
Ηταν δεκαετίες στην εντατική, με "χρηματική υποστήριξη"! Αλλά δυστυχώς, τώρα τελευταία μας άφησε χρόνους!!
Εγώ είμαι ελεύθερος αέρας...που φυσά!

Άβαταρ μέλους

vanavana
Dog Star ¤¤¤
Δημοσιεύσεις: 1788
Εγγραφή: 16 Μαρ 2015, 13:50
Όνομα: Vana
Τοποθεσία: Βόλος
Has thanked: 121 times
Been thanked: 91 times
Gender:

Re: Ζουν ανάμεσα μας…

Δημοσίευση από vanavana » 23 Φεβ 2016, 14:51

Ακριβώς και αιωνία του η μνήμη. Τώρα, αν προσδοκούμε ανάσταση νεκρών, καθείς ανάλογα με την πίστη του. Οπότε... do it yourself!

Απάντηση

Επιστροφή στο “ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ”