Έχασα το Μπαλλουκάκι μου

Αναμνηστική σελίδα στη μνήμη των αγαπημένων φίλων που χάσαμε, ας βάλουμε εδώ μια φωτογραφία σαν ελάχιστο φόρο τιμής………
Απάντηση
Άβαταρ μέλους

Topic author
Stellini2012
Dog Star ¤¤
Δημοσιεύσεις: 875
Εγγραφή: 21 Αύγ 2012, 14:04
Όνομα: Στέλλα
Has thanked: 2 times
Been thanked: 4 times
Gender:
Επικοινωνία:

Έχασα το Μπαλλουκάκι μου

Δημοσίευση από Stellini2012 » 18 Ιούλ 2019, 12:42

Την έχασα μέσα από τα χέρια μου. Έφυγε ένα ηλιόλουστο, κυριακάτικο πρωινό που υποσχόταν μια υπέροχη ανοιξιάτικη μέρα. Μια μέρα που είχε ξεκινήσει πάρα πολύ νωρίς και που την αδράξαμε παρέα για μια μεγάλη βόλτα και έναν ωραιότατο καφέ στο χέρι και χαλαρή κουβεντούλα μεταξύ μας. Ποιος θα μας παρεξηγούσε άλλωστε; Στα πεζοδρόμια δεν υπήρχε ψυχή και στους δρόμους τα αυτοκίνητα μετριόνταν στα δάκτυλα ενός μονόχειρα...
Πραγματικά η μέρα ξεκινούσε όσο καλύτερα μπορούσε. Είχα να κάνω ένα σωρό δουλειές (μαγείρεμα, σιδέρωμα, καθαριότητα) που συνήθως δεν προλαβαίνω, αλλά όταν είσαι στις οχτώ το πρωί ήδη έξω, το μόνο σίγουρο είναι ότι έχεις όλη την ημέρα μπροστά σου! Ή τουλάχιστον την περισσότερη, αφού τις περισσότερες Κυριακές δεν σηκώνεσαι πριν τις 9:30.

Όλα αυτά σκεφτόμουν και τα συζητούσα μαζί της στη βόλτα μας, μέχρι που στάθηκε ακίνητη στο πεζοδρόμιο λίγα (τρία-τέσσερα στενά) πριν το σπίτι μας κατά την επιστροφή. Και μετά, οι σπασμοί, οι εμετοί και το ακίνητο σώμα ενός πλάσματος που ξέρεις ότι υποφέρει, που βλέπεις στα μάτια του ότι πονά και δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα από να της μιλάς ήρεμα και να την κοιτάς στα μάτια την ώρα που της μιλάς και να διατηρείς ήρεμη τη φωνή σου και πράα, σαν να νανουρίζεις ένα μωρό μετά από ένα πολύωρο κλάμα. Το κλάμα της Μπαλλού ήταν βουβό.

Πέταξα καφέδες στο πεζοδρόμιο, την πήρα αγκαλιά, ειδοποίησα τον κτηνίατρο. Σε επτά λεπτά ήμασταν εκεί. Έκανε τα πάντα. Όμως η Μπαλλού έφυγε από ανακοπή. Έτσι, χωρίς λόγο, διότι κάποιος θέλησε να κάνει τον θεό ή τον διάβολο και να κόψει το νήμα της ζωής ενός πλάσματος που είχε μια ολόκληρη και πλέον δεκαετία αγάπης μπροστά της. Να δώσει και να πάρει. Στέρησε από μένα και την οικογένειά μου το μικρότερο, το αγνότερο και το πιο τρυφερό μέλος της.
Ο γιος μου εδώ και δύο εβδομάδες υιοθέτησε ένα άλλο σκυλάκι, αρσενικό, που να μη μοιάζει στην Μπαλλού. Αλλά είναι τόσο νωρίς για μένα...

Το παρακάτω κείμενο το ανάρτησα δύο μέρες μετά το χαμό της. Μου λείπει αφάνταστα, καθώς ήταν η παρεΐτσα μου στη μελέτη, στις βόλτες, στον ύπνο και στον ξύπνιο. Δεν θέλω να μισώ, είναι πολύ ψυχοφθόρο, αλλά κρατώ λίγο μίσος στην καρδιά μου για αυτόν ή αυτή που το έκανε.

Εγώ να ξέρεις θα σου βάλω νεράκι, να έρχεσαι να πίνεις όποτε θελήσεις. Και θα σου κάνω χώρο στο κρεββάτι, στην πλευρά μου, να απλωθείς. Όπως έκανες πάντοτε πριν από μένα. Και θα σου έχω τραβηγμένη την καρέκλα σου δίπλα μου όταν διαβάζω να κάτσεις. Επτά χρόνια έκανα πάντοτε την ίδια διαδρομή για να μάθεις το δρόμο για το σπίτι, ώστε αν κάποτε κάτι γινόταν, να μπορείς να επιστρέψεις.

Εύχομαι σε αυτόν/αυτήν που το έκανε, να κοιμάται ήσυχος/ ήσυχη για πολλά βράδια ακόμα και να περνάει τις μέρες σαν να έχει πολλές ακόμα μπροστά του/της. Μήνες, χρόνια. Και ξαφνικά, ένα πρωινό μιας υπέροχης, ηλιόλουστης μέρας σαν τη χθεσινή, να χαθεί όπως χάθηκες εσύ, με πολύ πόνο και αγωνία, αλλά χωρίς κανέναν δίπλα του/της. Να είναι μια Κυριακή, με όλες τις υποσχέσεις που μόνο μια Κυριακή φέρνει: μία χαλαρή πρωινή βόλτα, ένα ωραίο ζεστό φαγητό, δουλειές που πάντα βαριέται κάποιος να κάνει, αλλά στο τέλος τις κάνει γιατί η ρουτίνα της συνήθειας και της ασφάλειας προσφέρει τη σιγουριά της επόμενης μέρας. Εύχομαι να μην έχει κανέναν να στεναχωριέται για όση αγάπη δεν πήρε και όση αγάπη δεν έδωσε, γιατί αυτός/αυτή που σκοτώνει τόσο άδικα ένα πλάσμα που μόνο αγαπούσε, δεν αξίζει να αγαπηθεί και δεν μπορεί να αγαπήσει. Δεν αξίζει την αγάπη, μόνο τη μοναξιά.
ΕικόναΕικόνα

Άβαταρ μέλους

Morgan_A
Site Administrator
Δημοσιεύσεις: 15147
Εγγραφή: 13 Αύγ 2007, 01:56
Όνομα: Ισιδώρα
Τοποθεσία: Άνω Βούλα
Has thanked: 256 times
Been thanked: 396 times
Gender:
Επικοινωνία:

Έχασα το Μπαλλουκάκι μου

Δημοσίευση από Morgan_A » 22 Ιούλ 2019, 16:02

Στέλλα μου δεν ξέρω τι να πω...
Είμαι βαθιά λυπημένη για την καλή σου...
Δεν ξέρω, δεν ξέρω...
Να ζήσεις να την θυμάσαι... και εσύ και η οικογένειά σου...
Ειλικρινά έχω πάθει πλάκα...
Τα ζώα δεν πρέπει να συγκρίνονται με τον άνθρωπο, γιατί ανήκουν σε άλλες σφαίρες ζωής...
Oφείλουμε να τα σεβόμαστε σαν συνοδοιπόρους, με τους οποίους βρεθήκαμε από κοινού πιασμένοι στο δίχτυ της αιώνιας δημιουργίας...

Εικόνα

Απάντηση

Επιστροφή στο “ΘΑ ΤΟΥΣ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ!!”