Κουτάβια στα σκουπίδια...

Μπορώ να ζευγαρώσω το σκύλο μου; Γιατί ΟΧΙ;
Επιπτώσεις και κίνδυνοι ενός επιπόλαιου ζευγαρώματος.
Κανόνες Δ. Συζήτησης
Πολλά καινούργια μέλη δεν κατάλαβαν την χρησιμότητα του forum Φάκελος «ΖΕΥΓΑΡΩΜΑ» ίσως διότι δεν το διάβασαν από την αρχή. Υπενθυμίζουμε ότι ο χώρος αυτός δημιουργήθηκε για να μιλήσουμε για το ανεξέλεγκτο ζευγάρωμα και τις επιπτώσεις αυτού. Οι αγγελίες του τύπου «ζητείται νύφη ή γαμπρός» ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ. Τα ανάλογα Topics θα κλειδώνονται.
Απάντηση
Άβαταρ μέλους

Topic author
Bogbol
Club Member
Δημοσιεύσεις: 2247
Εγγραφή: 03 Ιούλ 2007, 16:29
Όνομα: Βασίλης
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ
Has thanked: 3 times
Been thanked: 10 times
Gender:

Κουτάβια στα σκουπίδια...

Δημοσίευση από Bogbol » 24 Αύγ 2013, 17:53

Μέσα σε κάδους, δεμένα σφιχτά σε σακούλες, σε χωράφια, πεταμένα σε αυλές σπιτιών και σε όλα τα πιθανά σημεία και μέρη.

Αυτοί που τα παρατάνε είναι συνήθως κάτι φιλόζωοι που δεν θέλουν να στειρώσουν τα θηλυκά σκυλιά τους, αλλά και από την άλλη, δεν θέλουν να τα πνίξουν και μέσα στον βόθρο.

Τα αφήνουν λοιπόν, να βρουν την τύχη τους.
Όλο και κάποιος θα τα δει και θα τα πάρει. Και αν δεν τα δει, δεν έγινε και τίποτα.
Κισμέτ, όπως λένε και οι Τούρκοι.
Και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα...

Φανταστείτε πως είστε ένα κουτάβι που μόλις έχει ανοίξει τα μάτια του, βγάζει τα πρώτα του δόντια, ζει ξένοιαστο στην αγκαλιά της μάνας του και τώρα ξεκινάει να ανακαλύπτει τον κόσμο.
Τα κουτάβια μοιάζουν με τα μωρά. Θέλουν ακριβώς τα ίδια πράγματα.
Φαγητό, αγκαλιά, μπάνιο, ερεθίσματα, αγάπη.

Τώρα, φανταστείτε ένα χέρι να σας αρπάζει από την αγκαλιά της μάνας, να σας στοιβάζει σε μια κούτα -στην καλύτερη περίπτωση- μαζί με τα αδέρφια σας και να σας πετάει αξημέρωτα στη μέση του πουθενά.

Μετά τον πρώτο πανικό και τρόμο καθώς αντιλαμβάνεστε ότι είστε ολομόναχοι, έρχεται η ώρα της πραγματικής φρίκης, όταν θα διαπιστώσετε πως εκεί που σας παράτησαν δεν έχει τροφή, ούτε νερό.
Μετά από κάποιες ώρες ψησίματος κάτω από τον ήλιο, αφήνετε την τελευταία σας πνοή από την αφυδάτωση και την ταλαιπωρία.
Θα σας άρεσε να σας συμβεί;
Σκεφτείτε το σοβαρά και ταυτιστείτε με τα κουτάβια, αν εκεί μέσα, εκεί στο στήθος, έχετε ψυχή και όχι σκουπιδοντενεκέ.

Σήμερα πάλι, με ειδοποίησαν οι γείτονες μου, πως σε ένα χωράφι κοντά στο σπίτι μου, παράτησαν τρία κουτάβια.
Μάλιστα ο ένας, που ξέρει ότι τρέχω σαν τη χαζή για τα ζώα, με ρώτησε αφελέστατα, ποιο είναι το τηλέφωνο της φιλοζωικής.

Του απάντησα εν εξάλλω, «το δικό μου!».
Αφού τους βούτηξα από τα μούτρα, τους ρώτησα αν τους έβαλαν έστω ένα μπολ με νερό και ένα πιάτο φαΐ, για να ακούσω «όχι».
Σημείωση, έχουν σκυλιά, αυλίσια μεν, αλλά τα προσέχουν.
Δεν θα μπορούσαν και αλλιώς, γιατί μένω απέναντι και τους έχω ξεκαθαρίσει πως έχω μηδέν αντοχή στη βλακεία και θα την πληρώσουν αυτοί τη νύφη.
Δεν μπορώ να πω, είναι καλοί άνθρωποι, αλλά ώρες-ώρες, αυτή η άγνοια μου τη βαράει στα νεύρα.
Και δεν μιλάμε για τίποτα εξειδικευμένο. Για τα απόλυτα βασικά μιλάμε!

Παίρνεις τα κουτάβια σε μια γωνίτσα μέσα στην αυλή σου, τους βάζεις ένα πιάτο νερό και ένα πιάτο φαΐ, μέχρι να δεις τι θα κάνεις.
Αυτό που εντέλει έκανα εγώ! Παρότι και οι δύο έχουν αυλές.

Δηλαδή αν έβρισκαν ένα μωρό, τι θα έκαναν μέχρι να ειδοποιηθεί κάποιος φορέας;
Θα το άφηναν να ψήνεται κάτω από τον ήλιο, να έρθει κάποιος αρμόδιος να το μαζέψει;
Πιθανολογώ πως ναι!
Πολύ απλά, γιατί στο μυαλό τους, δεν είναι...δουλειά τους!

Πριν καιρό, οι ίδιοι με είχαν ειδοποιήσει μέσα στη νύχτα για δέκα γατομωρά που τα άφησαν μέσα σε ένα καφάσι και μάλιστα ο ένας μου είπε και τη θεϊκή ατάκα, «αφού εσύ τα αγαπάς».

Ναι, τα αγαπάω, αλλά πες και εσύ από μόνος σου, «Ζωή, πελάγωσα, βοήθησε με» και γω θα έρθω ευχαρίστως να συνδράμω.
Όχι να με φέρνεις προ τετελεσμένου και να χρησιμοποιείς την αγάπη μου για τα ζώα, προκειμένου να κανείς μετάθεση ευθύνης.
Ειδικά από τη στιγμή που γνωρίζεις πως έχω ήδη πέντε ζώα μέσα στο σπίτι και καθημερινά προσπαθώ να φροντίζω καμιά διακοσαριά μαζί με άλλους δυο-τρεις χαζούς, γιατί δυστυχώς κανένας άλλος δεν νοιάζεται.

Είπαμε, φιλόζωοι είμαστε, όχι Βλάκες! Και φυσικά έχουμε και εμείς τα όρια μας.
Ρωτάς τι αγώνα κάνουμε κάθε μέρα για να βρούμε είκοσι κιλά τροφή;
Ρωτάς αν έχουμε τη δυνατότητα να φροντίσουμε ένα ακόμα, από τη στιγμή που όλοι έχουμε τιγκάρει τα σπίτια μας με ζώα;

Εσύ που νοιάστηκες και το είδες, γιατί δεν λες «θα συμμετέχω κι εγώ, ώστε όλοι μαζί να βρούμε την καλύτερη λύση»;
Γιατί κατά βάθος, θεωρείς πως είσαι καλός άνθρωπος και νοιάστηκες.
Ναι, θεωρητικά! Επί του πρακτέου δεν βλέπω να αναλαμβάνει κανένας δράση.
Περιμένεις να βγάλει το φίδι από την τρύπα ο χαρακτηρισμένος φιλόζωος.

Ειλικρινά, έχω αρχίσει και γίνομαι τούρμπο.
Όχι για τίποτε άλλο.
Για τον απλούστατο λόγο πως δεν μπορώ πλέον να βοηθήσω ουσιαστικά, ακόμα ένα.
Όχι μόνο εγώ, αλλά και οι ελάχιστοι εναπομείναντες ενεργοί εθελοντές της ομάδας.
Αυτό είναι που μου τρώει τα σωθικά και κάθε νύχτα σκέφτομαι όλα τα ζώα για τα οποία δεν κατάφερα να κάνω κάτι και τα έθαψα με τα χέρια μου.
Όπως ξέρω ότι κάνουν όλοι οι ενεργοί φιλόζωοι της ομάδας μας και φυσικά όλοι οι εθελοντές ανά την επικράτεια.

Δεν ζητάω κάτι παράλογο.
Εκλιπαρώ όλους τους ανθρώπους που έχουν ακόμα ψυχή και ας μην είναι φιλόζωοι με την κλασική έννοια, να αναλαμβάνουν και αυτοί περιστατικά.
Αν όλοι κάναμε το σωστό, έστω και σε ελάχιστο βαθμό, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα, για ανθρώπους και ζώα.

Αλλά είπαμε. Περιμένουμε από τους άλλους, μια ζωή.
Όλοι την έχουμε δει μαρκησίες και ψάχνουμε για υπηρέτες να κάνουν «το σωστό» και «αυτό που πρέπει».

Σκέφτηκες ποτέ αν ο άλλος έχει τις αντοχές και τη δυνατότητα να κάνει μόνος του το σωστό και αυτό που πρέπει;
Κοινωνικό πρόβλημα είναι και τα αδέσποτα και δημιούργημα του ανθρώπου, του συνανθρώπου σου.
Δεν πέσανε από τον ουρανό.

Γι’ αυτό, στειρώστε, ενημερώστε, βοηθήστε. Δεν είναι και τόσο δύσκολο.
Γίνεται δύσκολο μόνο όταν σε κάθε πόλη δέκα άτομα τρέχουν για τα «σκουπίδια» των υπολοίπων εκατό χιλιάδων.
Γιατί έτσι αντιμετωπίζουν τα υπόλοιπα ζωντανά πλάσματα. Σαν σκουπίδια.

Πιστέψτε με, σαν σκουπίδια θα σας αντιμετωπίσουν κι εσάς αύριο, μεθαύριο, τα ίδια σας τα παιδιά.
Μην έχετε απαίτηση για καλύτερους πολίτες στο μέλλον, από τη στιγμή που τους διδάξατε την απαξίωση στη ζωή και την αναλγησία στα άλλα πλάσματα.

Σας το υπογράφω, δεν θα τους έχετε.

Υ.Γ
Εσύ, βδέλυγμα της φύσεως, που αποφάσισες να αφήσεις τρία μωρά κουτάβια σήμερα και άλλα έξι χθες, εκ των οποίων μόνο δύο έζησαν, σου εύχομαι να σε πετάξουν τα ίδια σου τα παιδιά στο χειρότερο γηροκομείο και να σε αφήνουν με την ίδια κατουρημένη πάνα, μέσα στο σκατό σου.


Ζωή Louper Ευσταθίου http://www.eyedoll.gr/
Μεγάλο ποσοστό των σκυλιών που εισάγουν τα Petshops από puppy mills παρουσιάζουν σοβαρές ασθένειες!!
Πολλά από αυτά δυστυχώς πεθαίνουν.

Απάντηση

Επιστροφή στο “Φάκελος «ΖΕΥΓΑΡΩΜΑ»”